فرزنـدم از مننیایـشی را به خاطـر بسپار که آن را فاطـمه ( ع ) به من و رسول خدا ( ص ) به او ، و جبرئیـل ( ع ) به رسول خدا (ص) آموخت تا در نیـاز و گرفتاری و اندوه و حـوادث آسمـانی و بـلاهای سخت و سنگین خوانده شود . [ آنگاه ] فرمود :
بخـوان بـه حق « یس و القـرآن الحکـیم » و بـه حـق « طه و القـرآن العظـیم » ، ای آنـکه بر نیـازهای سائلان توانایی ! ای آنکه از آنچه در دلهاست آگاهی ! ای بیرون برنده از ناراحتیها ! ای گشایش بخش گرفتاران ! ای رحم کننده برکهنسالانای روزی دهندۀ نوزادان و ای که از بیان بی نیازی بر محمد و آل محمد درود فرست و برایم چنین و چنان کن » .